Foi usual no século XIX escribir novelas por entregas. O nome do autor aparecía no periódico. E se o melodrama interesaba, contribuía a incrementar a audiencia. Por ese procedemento, acumuláronse nos xornais centos de obras de escaso valor literario. Pero, ao seu lado, floreceron algunhas extrañas plantas, especialmente vizosas, e chamadas á inmortalidade (enténdase, a esa sorte de inmortalidade que dan os sistemas literarios occidentais). Logo os dereitos de autor, a versión materialista do mito do escritor romántico, así como o desenvolvemento da prensa moderna, acabaron matando ás novelas por entregas.
Non veño hoxe aquí para resucitalas. Pero dado o meu escaso interese por acceder a publicar, no sentido tradicional do término, e as posibilidades de facelo a través das novas tecnoloxías (que mañá estarán murchas) dáme ánimos para intentar celebrar a primavera. Xa que me pides compartir literatura, acaso esta sexa a mellor maneira de aprender xuntos.
E antes de entrar na materia da caracterización dos personaxes e a procura de argumentos, comezarei por aclarar algunhas cuestións sobre as técnicas e as fontes.
Espero que sexa do teu agrado.
Santi
